Македонскиот режисер Јани Бојаџи без влакна на јазикот за современиот филм
Живееме во време кога визуелните медиуми се трансформираат побрзо од кога било, а општествените превирања постојано ги исцртуваат новите граници на уметничката слобода на Балканот. Токму затоа, разговорите со авторите кои одбиваат да молчат стануваат неопходност.
Еден од нив е македонскиот режисер Јани Бојаџи, кој не се плаши отворено да проговори за суровата реалност. Неговата серија „Утре наутро“ од септември ќе започне да се емитува во Србија.
Вашиот најнов проект „Утре наутро“ функционира и како долгометражен филм и како мини-серија. Колку е предизвик за еден режисер истата приказна и емоција да ги преточи во два сосема различни формати, а публиката и во двата случаи да го добие максимумот?
„Почнавме да работиме на серијата, а потоа сфативме дека имаме и филм. Го создадовме филмот, а потоа и серијата. Денес, во суштина, нема голема разлика меѓу форматот на мини-серијата и филмот. И во двата случаи приказната се раскажува на сличен јазик, иако форматите се различни.
Кај нас, на пример, филмот трае два часа и петнаесет минути, додека серијата е долга пет часа. Тоа значи двојно повеќе материјал за истата приказна.
Во моментот кога го завршивме сценариото, сфативме дека имаме материјал и за филм. Уште во текот на пишувањето на сценариото и подготовките знаевме што ќе биде дел од филмот, а што ќе биде дел од серијата. Тоа беше полесниот дел од процесот, бидејќи не ја приспособувавме серијата во филм, туку истовремено работевме и на филмот и на серијата.
Поради тоа, и монтажата во постпродукцијата беше значително полесна.
За мене, искрено, нема голема разлика дали станува збор за филм или мини-серија. Сепак, денешната публика повеќе ги сака мини-сериите, пред сè поради платформите како Netflix, HBO и другите стриминг-сервиси. Публиката сè повеќе се определува за ваков формат, а токму затоа и ние одлучивме да ја создадеме оваа мини-серија“, изјави режисерот.
Насловот „Утре наутро“ носи одредена доза надеж, но и неизвесност. Што претставува тоа „утре“ за вашите ликови и дали на Балканот тоа „утре“ секогаш е малку потешко отколку на други места?