Јаневски со отец Тодоров: Последните седум дена на Исус пред воскресението

Секој што го сака Христос, секој што е негов ученик, секој што е посветен на неговото учење и секој што е посветен на доброто и на спасението, треба да се причестува, да го засведочува своето единство со Христос преку неговото тело и крв на света литургија. Тоа е утврдено на тајната вечера. Христос нè учи дека вистинската љубов е жртвена. И тој цело време тоа ни го сведочи. Првин миењето на нозете, па тајната вечера, па евхаристија – причест, кога вели ова е телото мое, ова е крвта моја, кој го пие телото мое, кој го јаде телото мое и ја пие крвта моја, ќе биде во мене и јас во него. Христос тогаш ја утврдува таа тајна на заедништвото. Тоа што го направил на тајната вечера, тоа ние ден-денес го правиме на светата литургија. Самиот Христос ветил дека тоа нема да прекине до второто негово доаѓање. Еднаш дојде како јагне божјо, но на крајот на светот ќе дојде како судија на целото човештво. И тоа е тајната на заедништвото.

Тодоров вели дека Евангелието извира од Христовата личност и таа вистина што извира од него и сето тоа што е направено од него е за наше спасение.

– Имам јас многу причини зошто Евангелието ми е број еден во сè. Не е само тука Христовата личност и тоа што зрачи од неговата личност и таа вистина што извира од него и сето тоа што е направено од него за наше спасение. Затоа што Евангелието е реално. Значи, нема фантазија, нема фантазија, нема занесување. Ние гледаме Христос цело време нè учи на реалност, на реалност, затоа што само духовните луѓе, само луѓето што се свесни и практиканти на оваа вистина, што Христос ни ја открил, тие луѓе реално ја доживуваат реалноста на овој свет. И апостолите поминале низ тој процес на спознавање на реалноста и процес на созревање. Биле луѓе како и ние, тоа е факт. И тоа е тоа, тоа е она што нам ни засведочува дека не треба да забегуваме, дека духовниот живот е процес, духовниот живот е од точка нула до бесконечност. Во еден момент почнуваш духовно да се раѓаш и сето тоа траело вечно – вели Тодоров.

Тој вели дека денес има сè помалку и помалку доблесни луѓе, сè помалку и помалку луѓе со вредност, сè помалку и помалку добрина во реалноста.

– Христос вели, на тие што се исполниле со духовни дарови, ќе им се преумножат уште дарови. Затоа што кога Господ ќе стекне доверба во нас, дека ние сме посветени на доброто, и за добрите и кон доброто, тогаш Господ уште повеќе ни дарува дарови. И обратно. Ако сакаме да бидеме манипуланти, сакаме да бидеме себични, лукави, Господ согледува какви сме и тогаш не остава сами на себеси. А кога ќе нè остави Господ сами на себеси, со нашата лудост, нашиот крај станува опасен. Тоа ние го гледаме денес што се случува во човештвото. Сè помалку и помалку доблесни луѓе, сè помалку и помалку луѓе со вредност, сè помалку и помалку добрина во реалноста – рече Тодоров.

Според него, целиот свет денес завлегува во цивилизација, во која не се вреднуваат вистинските доблести.

– Речиси целиот свет веќе денес завлегува во една цивилизација на неиспразнетост. Значи, цивилизација во која не се вреднуваат вистинските доблести, вредности, смисла, визија за животот итн.,туку цивилизација каде што се поклонуваме на еден и единствен „бог“, а тој „бог“ се парите. Не случајно некој си напишал на своите пари баш така, дека на тој „бог“ му се поклонува. Значи, тоа е таа сензација. Луѓето сакаат сензација. Дали тоа ќе биде религиозна сензација, дали ќе биде технолошка сензација, дали ќе биде еротска сензација, дали ќе биде политичка сензација. Ние тоа го гледаме во секојдневието. Луѓето се хранат со таа потреба за сензација, со жолт печат, со нездрава храна во буквална смисла на зборот и во преносна смисла на зборот. Тоа е таа цивилизација, цивилизација на испразнетост и цивилизација на површност. И таа цивилизација видливо е дека човештвото го води во една морална катастрофа. Дури и некои нешта што немаат ни врска со морал и со доблест се ставаат на пиедестал како морал и доблест. Страшно. Страшно е тоа – потенцира презвитер Тодоров.

ЈАНЕВСКИ: Во пресрет на Велигден ќе разговараме со презвитер Ивица Тодоров од МПЦ – ОА за некои делови од последните денови на Исус, кои веројатно ви се помалку познати, а кои се надеваме ќе го предизвикаат вашето внимание. Отец Ивица, во саботата беше Лазарева сабота, значи тоа е настанот со пријателот на Исус кој се разболува и за кого Исус, вели, тој не се разболе за да умре, парафразирам, туку за да се пројави мојата слава. Потоа тој го оживува, меѓутоа и тој ден е забележан како празник во нашата православна црква. Меѓутоа, интересно, тој настан се споменува само во едно од четирите библиски евангелија. Ако е од толкаво значење, значи во Евангелието според Јован, зошто го нема во претходните три, каде што Матеј, Марко и Лука пред влегувањето на Исус во Ерусалим ги споменуваат неговите чуда со слепите луѓе што прогледуваат, кај Матеј се двајца, кај Марко и Лука по еден слеп што прогледува. Тие се некои разлики, кои веројатно во прераскажувањата се јавуват. Меѓутоа, останува прашањето зошто овој настан, кој е клучен пред влегувањето на Исус во Ерусалим, се споменува само во Евангелието според Јован, а кое, пак, е последно напишано. Би било логично да е во првото.

ТОДОРОВ: Значи, тука има многу прашања и ќе се обидам едно по едно да ги одговорам. Прво, како православни христијани, се наоѓаме во периодот на страсната или страдалната седмица, тоа е седмицата со оние настани што се поврзани со крунското дело на нашиот спасител, на нашиот месија, а тоа е спасението на целото човештво од сотонското ропство, од злото, гревот, духовната смрт, од олеснета смрт и така натаму. Ова е период што црквата го нарекува страдална седмица, тој крунски период. Значи, во ранохристијанскиот период, во првите векови, всушност раната црква, односно раните христијани, христијаните од првите векови, во овој период учествувале со пост. И, всушност, постот бил само една седмица пред страдањето Христово.